belikunst.com

They look sweet but sting like a bee

hoogte 220cm

Euvelhaard

Dichtbij het vuur dagen de kwaadste
woorden, smaak tot euveldaad
lik ik wellustig van haar tong.

De drift tot doodslag zengt de heupen,
bloeddorst zuurt het zaad, de vingers
jeuken handgemeen, haar ruggegraat
buigt krakend onder boosgewicht.

Brandhout raakt op, de hitte krimpt
tot nagloei in de strot, geschroeide huid
dringt van mijn keelgat tot de rouwrand
van mijn ogen door, neusvleugelloos.

As van het kwaad blijft achter naast
de haard, in grondwit uitgebeten leest
mijn blik de kruitdamp van haar lijf.

een object van multiplex, laat de lijntjes je lijden

Smeerwortel

Voorover weggeworpen in de berm,
de achterkant doorhommeld en de bloem
laveloos openliggend in het zweet.

Zij moet haar wonden likken, kruipend
het vluchtgat vinden in de heg, nog ongewis
of er een knol groeit in het binnenhuis
die na bedenktijd uit haar voegen barst.

“Genees jezelf” zullen de grijsbereiders zeggen.
“Vind duizendblad en wijnruit, vijzel op,
maak misbaar, laat de bezembinder
tussen je benen wezenloos ontbranden.”

Ze heeft de top bereikt en neemt de paal
met touwen onder handen, schuift de knoop
over de kinnebak en hangt.

Natuurlijk zit ik hetliefst bij jullie, maar toch ga ik er even een paar weken tussenuit…

Het podium is voor jullie en even voor jullie alleen

Allemaal een hartelijke groet, succes met wat je doet en stralend weer gewenst.

Lilian (Beli)

Snel nog even een wat ouder, maar zomers gedichtje, om mijn eigen plekje hier warm te houden:

tramlijn

een vrouw draagt de vroege morgen
in gouden zonlicht en met
haar borsten in de handen
de zwaartekracht trotserend
rent ze en vecht zich door het leven
op spitse punten naar een deur
die sissend openspringt
waarop een man genageld
aan de instaptree
het hoofd bij lange na niet helder nog
verstrikt raakt in zijn eigen vragen
hoe vlees en vrouw
zo los omspannen
toch bijeen gehouden blijven
en hoe die smalle hoge hakken
het hele drama kunnen dragen

(c)Beli

Een paar jaar geleden heb ik ooit een sonet van een toenmalige vriend als flashfilmpje op het internet gezet

en aangezien ik hier nogal veel schrijvend talent (amateur of kunstenaar? zonder talent ben je nergens)

en ik dacht, ach ik zal dat sonnet hier eens posten want het is zeker de moeite waard

Titel : 13

Zonder jou ooit te hebben ontmoet, wist ik al van jouw bestaan
Ergens moest jij zijn, als een wetmatigheid zo voelde dat aan
Er moest immers iets zijn waarin alles wat fataal is,
zich samenbalt en zich niet laat betichten
Maar waarin het geduldig wacht om dan,
als de zweer eenmaal ettert,
het beulswerk te verrichten

Oh jou niet te ontmoeten werd zo n ultiem verlangen, jij vrouwste vrouw
Dat dit verlangen zich tegen me keerde en ik op zoek ging naar jou
Fataal! Daar was je; duidelijk jouw vizier (jij jager) op mij gericht
Pas tevreden zou je zijn wanneer mijn hart voor altijd zou zijn ontwricht

Gerafineerd ging je te werk en ik, de lamme idioot
Liet zich slachten en zei dat ie ervan genoot
(hanteerde ik zelf het mes?)

Als een trotse triomfator keerde jij terug van het strijdtoneel
Wat kon ik nog? Een diepe wond daar waar eens mijn hart zat, was mijn deel
Ik weet; dolend zal ik zijn en nimmer meer vind ik nog de rust
Want jij hebt jou in mij geademd, immers jij hebt mij gekust

geschreven door T van den Broek

het flashfilmpje is hier te bekijken

http://houtmannetje.nl/broek2.swf

Weet je dat je als je belikunst aantypt op je bio bij Ncrv dichttalent, dat (in mijn geval) er een waarschuwing wordt gegeven > pagina verlopen??!!!

Kon alleen nog via google naar je website komen

Mocht je nog interesse hebben mijn gedicht “Moet je niet doen joh!” te plaatsen op je website, kijk dan nog even op DT, heb de indeling van strofes enigzins veranderd. Liefs en ik wens je alvast een fantastische vacantie.. groetjes Mercedes (Tineke)

miljoenen verdringen zich
zie de goden
hun enkele reis brengt ons
naar een plek zonder sterren
waar het weten niet telt
naar de roze planeet

te zijner tijd werpen ze
zich te pletter
op haar zachte lijf
ontglippen het zijn
of herscheppen zich
er is geen weg terug

en in een stille kamer
onverlicht en telkens weer
ontstaat uit een van hen
de mens nog zonder zucht
en reeds een vat vol vragen

(c) Beli

Ik bedoel maar zo; het geplaatste hoeft niet perfect te zijn, als de intentie maar deugt

Bij mijn gedichten is het vaak zo dat mensen de beelden afzonderlijk mooi vinden, maar het geheel niet snappen. De link tussen de beelden niet kunnen leggen. Nu, waarom zou die link er moeten zijn? Mensen willen altijd overal logica op toe passen. Maar logica hoort niet bij poëzie! Gevoel, dat hoort erbij! En dat is vaak het enige dat mijn beelden verbindt, gevoel.

De logische link (de logica) tussen de beelden, die mensen zo waarderen en willen zien om te “begrijpen”, die ontbreekt. Het gaat namelijk niet om het begrijpen ervan, maar het voelen ervan, en daar is logica niet bij nodig. Waarom wil men dan altijd, na dat gevoel, het eerste wat er in je op komt, altijd toch verder gaan op de logica? Waarom kan men zich niet tevreden stellen met het voelen, maar wil men iets begrijpen, dat niet te begrijpen valt?

Logica hoort niet thuis in poëzie omdat in poëzie alles zou moeten kunnen, nee alles kan! Om dus ten volste te kunnen genieten van een gedicht moet men zijn logica uitschakelen. Met moet niet proberen de golf tegen te houden en het in banen te voeren waarin zij willen dat de zee stroomt, nee laat die golf nou eens over je heen komen. En je zult merken hoe verfrissend het is.