vermoeden
Dit is de wereld uittentreure: een bomvol
vliegtuig naar de verte dichtbij, een stalen
brug over een rivier vcan vruchtwater, een
huizenhoog van mensen, een handvol groen
nestelend met vlekjes van mooi en bidden
boven prooi. Wanneer straks ‘n zeker niets
als door een brievenbus de lippen binnen
glijdt en we ons lichaam gaan uittrekken,
opgelucht of opstandig, jankend van pijn
of spinnend van geloof en hoop, dan weten
we dat dit levenslang ten einde raakt door
een straffe dood. En leven blijkt bestuurd:
altijd wat van ‘n mens is in vorm en daad.
Boven de wateren bedacht tevoren zonder
ons. Links staat goed, rechts wordt kwaad
geboekt alsof we konden kiezen uit wat is
en wat wel zou kunnen zijn. Maar het was
een spel van leiden door te dreigen met een
dobbel van lijden. Er kan geen oordeel zijn.
En toch was er zo vaag als opgewaaid licht
‘n ik dat uitentreuren dacht zichzelf te zijn…
Karel N.L. Grazell
Amsterdams stadsdichter uit Zuid
