Wie had ooit gedacht dat ik nog eens een soort van dagboek zou bijhouden? Ik zelf niet.

Goed, het zijn meer wat gedachtenkronkels op de open bladzijden van mijn schoolagenda, omdat daar toch nooit iemand in kijkt, maar evengoed!

Op die bladzijden staan mijn gedachten, mijn ideeën. Tussen de stickers staan plannen, theorieën. Niet van het soort dat iedereen maakt, over liefde en mode, ik ben niet het type dat zich daar mee bezighoudt. Dit zijn denk dingen, wetenschapsdingen die ik maak als ik me verveel. Ze vertellen verhalen zoals dat de mens niet meer evolueert, maar devalueert, door zijn zogenaamd “sociale” gedrag. Andere vertellen dat sneller dan het licht gaan mogelijk is, maar even snel niet. En zo gaat het maar voort. Als iemand ze ziet lacht hij en vertelt me dat ik mijn tijd verdoe. Ze tekenen mijn schriften vol en als het kan verscheuren ze de bladen. Vele ideeën, plannen om de mensheid te redden, de ideale politiek, zijn zo al verloren gegaan, omdat de mensen ze zien als gedachtenkronkels op de open bladzijden van mijn schoolagenda, zonder de gave om de diepere betekenis te zien. Zo leven zij, de mensen, slaven van hun eigen regels. Alles vernietigend om hun eigen comfort te redden. Ze kunnen niet objectief denken. Het ergst zijn de “goede” leiders, de politici. Zij verkiezen vrijheid boven gezondheid, vrede en logica. Zij bedriegen iedereen, ook zichzelf, denkend aan een betere wereld. Maar als zij, de mensen niet beginnen met denken, zullen zij allemaal uitsterven als de dinosauriërs: massaal, met slechts enkele overlevenden, die zich verstoppen in een diep meer. Alleen ik zie de waarheid, omdat ik aan het geheel denk. Ik houd niets voor mijzelf verborgen, in tegenstelling tot zij, de verdoemden. Maar ook zij gaan steeds beter denken; ze richten partijen op om de wereld te redden. Maar ook zij, die zichzelf zien als beschermers van de wereld zijn niet verlicht. Want zij denken alleen aan hun eigen ideeën, alle andere ideeën uitbannend. Ze verdelen zich in links en rechts, ook al is er weinig verschil. Zij bannen alle extreme ideeën uit, de ideeën die de mensheid zo hard nodig heeft. Maar ook niet al die extreme ideeën zijn goed. Sterker nog, geen van alle is verlicht. De meesten denken in goed en kwaad, de klassieke tweedeling. Zoals de bekendste groepering; de nazi’s, zij beschouwen het edele ras, naïef als zij zijn natuurlijk zichzelf, als het goede ras en de onzuiveren, de joden, de kreupelen, de homo’s, kortom iedereen die een beetje anders is als slecht. Maar op één punt hebben alle extreme groeperingen gelijk; er moet iets veranderen.

Bijna iedereen wil het doel van het leven weten, of hij beweert dat hij of zij het al weet. Maar waarom zou er een doen zijn, waarom zouden zij niet gewoon zijn wat zij zijn, dat is omdat ze niet in zichzelf geloven en daarom maar een god nemen, een meestal ook een duivel. Ook dit is weer zo’n typisch voorbeeld van de klassieke tweedeling; een grote goede macht en een grote slechte macht en natuurlijk is de goede macht altijd iets machtiger, het goede moet altijd overwinnen, toch. Maar dit is niet zo, waarom zou er goed en kwaad zijn, waarom zou er meer zijn dan wat wij mensen kunnen zien. Omdat mensen niet willen dat hun levens eindig zijn, omdat ze niet willen dat er grenzen zijn, omdat ze niet in zichzelf geloven, ook niet in de mensheid, maar waar zij wel in geloven is, dat er toch wel iets meer moet zijn dan zij. Ze geloven niet dat zij in het oneindige universum niet meer zijn dan een mier in de mierenhoop, een druppel in een oceaan, een ster aan de hemel, zij willen dat het leven meer betekent dan dat.

Zij moeten beginnen bij het begin; de planeet, als de mensen zo nodig eeuwig willen blijven voortleven, zullen ze wel moeten zorgen dat de plek waar ze wonen geschikt is om te wonen.

Zij moeten de Aarde schoon houden; de auto’s moeten verdwijnen, miljarden mensen trouwens ook. Dan kunnen we onze energie opwekken zonder vervuiling te veroorzaken en als we de overgebleven mensen allemaal bij elkaar laten wonen dan hebben de dieren ook nog genoeg ruimte. Dan moeten ze zorgen dat ze al de veroorzaakte vervuiling weg kunnen halen. Hier voor moeten ze nieuwe technologie ontwikkelen. En als ze willen dat er meer mensen komen, moeten ze zorgen dat ze op een andere planeet kunnen wonen, eentje zonder dieren en planten die kunnen uitsterven. Maar wel met voldoende voedingsstoffen. Ook moet er genoeg ruimte zijn om de mensen te kunnen houden, maar eerste moeten we zorgen dat onze eigen planeet het overleeft. En dit staat allemaal op de open bladen van mijn schoolagenda, beschreven in krabbels, krabbels die de kinderen verscheuren als ze de kans krijgen

(c) Ramses IJff