Noordhollands dagblad over dit evenement:Rond de klok van twee hield het op met zachtjes regenen en kletterde het in alle hevigheid op de tentdaken en afdekzeiltjes van de kramen. Voor velen het sein om af te haken.
——————————————————————-
Vanmorgen werd ik wakker van de regen die tegen het slaapkamerraam sloeg. Dat stemde me niet echt gerust, want vandaag zou ik dan eindelijk mijn gedichten gaan voordragen in het Kogerpark. En het zou een stralende dag worden, want het was al tíjden mooi weer. Ik had het dan ook niet nodig gevonden een weerbericht te beluisteren.
En gelijk had ik, want bij het ontwaken wist ik zonder enige voorstudie, wat voor weer het vandaag zou worden. Het ideale weer voor een bluesharmonica meetup in een verwarmde ruimte, of voor een verregend dichterspodium zonder publiek.
Ik kende Koog aan de Zaan niet; nu ken ik het bij regen. Het ligt aan de Zaan, die er als de zon schijnt ongetwijfeld stralend bij ligt, er staan Zaanse huisjes genoeg om mijn schilderende man en zijn gezin van een levenslang topinkomen te voorzien, het heeft een landschap met molens en een aardig park, waarin een gemêleerd gezelschap aan honden zich graag bij het schuilend volk onder de tentdoeken en zeilen voegt.
Van het dat volk moesten we het dus hebben vandaag, want wij hadden het grootste doek, met zitgelegenheid, koffie en versnaperingen.
Die koffie hadden we zelf het hardste nodig, om warm te blijven. Zo’n poëziegebeuren is eigenlijk net een rondreizend circus; de voorstelling moet doorgaan en de tent zal draaien, of hij nu wegdrijft of afbrandt; tegen alle elementen in doet de dichter zijn ding, desnoods voor een publiek van lege stoelen, dat maakt deel uit van de charme van het vak heb ik begrepen. Dus ook vandaag buitelden de clowns, dansten de meisjes en sprongen er tijgers door brandende hoepels. Nou ja, bij wijze van spreken dan, want dichters en tijgers kunnen niet samen in een ruimte. Ze zouden elkaar maar opvreten.
Een paar dichters hadden afgezegd.
Emma Burns had afgebeld, omdat de paté van de avond ervoor niet goed gevallen was en Danny Danker haar oppas was ineens ziek, dus die kon niet weg. Jammer, want ik had het leuk gevonden om Danny weer eens te zien; die wordt iedere keer mooier en sterker en ik zie haar graag voordragen.
Johanna Geels was er wel, met gitarist Mark Beumers en in het haar een bloem. Ze zag bleek van de kou en de nattigheid toen ze aankwam en tijdens haar optreden zag ik haar langzaam maar zeker blauw worden.
Paul Hergaarden; die het geheel als live radio programma presenteerde interviewde iedereen kort; iets waar ik wel tegenop zag, want hij stelde vragen die mij overvielen zoals: wie ben jij en waarom schrijf je gedichten…ik ben geneigd dan heel diep na te gaan denken en er dan iets uit te flappen als: ‘ik weet ook niet precies wie ik ben, maar ik word steeds meer wie ik was’…Dat heb ik niet gezegd geloof ik, maar wat ik dan wel allemaal uitgekakeld heb, zou ik niet kunnen reproduceren. Ik kan alleen maar hopen dat het niet al te onzinnig was. Misschien slaat men die radio opnames ergens op, dan kan ik het een keer terugluisteren.
Johanna schrok ook een beetje van de vragen. Toen de presentator vroeg of ze er zin in had; antwoordde ze, dat ze het wel erg koud vond. Maar de voordracht kwam er goed uit.Van mij had het wel iets langzamer gemogen en de begeleidende gitaar een heel stuk zachter, maar haar stem was melodieus en helder genoeg.
Tom van de Popering was er; voor mij een nieuw gezicht. Mijn buurman zei, dat hij hem aanvankelijk niet herkend had, omdat hij een zeer dynamische foto van zichzelf op zijn site heeft staan, terwijl hij in werkelijkheid best een klein mannetje was. Nou ja, dat zeggen ze ook van de grootste artiesten; dat ze in werkelijkheid altijd een stuk kleiner zijn dan op het doek. Ik heb natuurlijk wel even op zijn site gekeken en daar staat inderdaad een mooie grote foto van de artiest in aktie. Hij noemt zich stand-up dichter en dat is een prima omchrijving. Een typische slam-dichter, die van zijn optreden een voorstelling weet te maken, waarin de gedichten een nevenrol spelen, naast zijn presentie als geheel.
Wilma van den Akker. Zij is geen extraverte podiumartiest, maar iemand, die het van de kwaliteit van haar gedichten en gedegen presentatie moet hebben en ook hééft. Die laat zich niet uit het veld slaan door een paar regendruppels. En ook niet, zoals ik bij een eerdere gelegenheid meemaakte, door microfoons die uitvallen of door wat dan ook. Met een bijna meditatieve (althans uiterlijk) innerlijke rust doet ze dat, waarvoor ze is genodigd. En dat doet ze prima. Voor haar geen geslam uit het hoofd; papier vergeet haar teksten nooit. Wilma is een van mijn voorbeelden; zoals zij het doet, wil ik het ook doen, omdat ik haar beschouw als een dichter van mijn eigen ‘soort’; alleen dan wel een echte; minder dwaallicht dan ik. Er wordt van haar trouwens binnenkort weer een nieuwe bundel uitgegeven in de Windroosreeks, heb ik begrepen, dus de waardering krijgt ze.
Ik vind het altijd leuk om haar weer te zien en later zijn we samen in de trein terug naar Amsterdam gestapt. Want manlief die zo aardig was om even mee te komen, vond het na mijn optreden wel weer genoeg geweest en wilde naar huis om een droge broek aan te trekken. Tja..had hij maar in de beschutting van het podium moeten blijven in plaats van de standhouders te helpen hun boeken droog te houden bij het inpakken…toch is dat wel een van de redenen dat ik, al lopen er nog zoveel leuke mannen rond, toch steeds weer bij hem uitkom. Maar dat zijn privézaken; die horen niet in een poëzieverslag; ik had alleen even een bruggetje nodig.
In de categorie leuke mannen valt ook Rob Vos, die mij op een of andere manier altijd aan het blozen krijgt. Misschien komt het, doordat men, dicht bij hem moet komen, om goed te verstaan wat hij zegt en juist dan, als je heel dicht bij zit, gaat hij complimenten maken en aardige dingen zeggen…met zoveel positieve aandacht kan ik gewoon niet goed overweg; daar ben ik niet mee grootgebracht. Maar ik zou me kunnen voorstellen dat het went. Rob deed een aantal nieuwe en een aantal oude gedichten. Er zit altijd veel humor in zijn voordrachten en een tikje weemoed. Of is dat deel van zijn eigen uitstraling…Ik vind hem in ieder geval een sterke en overtuigende podiumpersoonlijkheid.
Later deed hij ook nog een stukje improvisatie samen met Paul Hergaarden en dat was genieten. Het ging over een nimf en zwarte koffie en seks die er maar niet van kwam, evenals de koffie. Maar alles paste perfect in en aan elkaar en er was ook een clou; ik kon dan ook nauwelijks geloven, dat hier helemaal niets was voorbereid. En toch was dat het geval. Professionaliteit danste er op lichte voeten.
Gerben de Ruiter was er ook. Ik zag hem nog snel even een gedichtje neerpennen en hij heeft durf genoeg, ervaring genoeg ook, om het dan pers van de pen meteen voor te dragen. Lefgozer; slamdichter, maar een, die de dynamiek op het podium met kwalitatief goede teksten weet te combineren.
De middag werd besloten met een muzikaal duo: Dick en Sietske Scholten. Gemakkelijk in het gehoor liggende liedjes…ballades geloof ik, maar het hadden ook protestliederen kunnen zijn, of vieze liedjes, want ik vond het zo lekker klinken, dat ik op de teksten vergat te letten.
Onvergevelijk natuurlijk, maar inmiddels had ik het toch ook wel een beetje koud gekregen.
Het was tijd om weer eens op te stappen.
