Bij mijn gedichten is het vaak zo dat mensen de beelden afzonderlijk mooi vinden, maar het geheel niet snappen. De link tussen de beelden niet kunnen leggen. Nu, waarom zou die link er moeten zijn? Mensen willen altijd overal logica op toe passen. Maar logica hoort niet bij poëzie! Gevoel, dat hoort erbij! En dat is vaak het enige dat mijn beelden verbindt, gevoel.
De logische link (de logica) tussen de beelden, die mensen zo waarderen en willen zien om te “begrijpen”, die ontbreekt. Het gaat namelijk niet om het begrijpen ervan, maar het voelen ervan, en daar is logica niet bij nodig. Waarom wil men dan altijd, na dat gevoel, het eerste wat er in je op komt, altijd toch verder gaan op de logica? Waarom kan men zich niet tevreden stellen met het voelen, maar wil men iets begrijpen, dat niet te begrijpen valt?
Logica hoort niet thuis in poëzie omdat in poëzie alles zou moeten kunnen, nee alles kan! Om dus ten volste te kunnen genieten van een gedicht moet men zijn logica uitschakelen. Met moet niet proberen de golf tegen te houden en het in banen te voeren waarin zij willen dat de zee stroomt, nee laat die golf nou eens over je heen komen. En je zult merken hoe verfrissend het is.
