laat zijn tranen over Poolse akkers lopen
bijtende kou kan hij verdragen
maar nooit, slijt het snijden
van stilte
in voetstappen die vertragen
weer ziet hij de barakken
waar zijn ziel werd vermoord
en waardigheid verkracht
hij brengt zijn hand naar de borst
zijn stem stokt, ze stalen mijn naam
ik werd nummer B 0698
© Hanny
Last 10posts by Hanny
- Imago - Hanny - February 23rd, 2010
- Half sonnet - Hanny - November 12th, 2009
- Het veld van Erik - Hanny - October 22nd, 2009
- Klein gebed - Hanny - October 17th, 2009
- Zaailing van zwarte grond II - Hanny - September 22nd, 2009
- Verborgen kalender van de dood - Hanny - September 12th, 2009
- Zaailing van zwarte grond - Hanny - September 8th, 2009
- Meisje - Hanny - August 26th, 2009
- Opslag - Hanny - July 30th, 2009
- Huisje nummer zeven - Hanny - July 22nd, 2009
Related posts:
Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.
Volgens mij had Kopland (Rudi van den Hoofdakker (1934); arts, psychater, hoogleraar) vooral iets tegen het feit, dat sommige levens verloren gaan voor zij zich ook maar hebben kunnen ontwikkelen.
Dacht eigenlijk dat je de vergelijking subtiel en bewust voor de hand liet liggen.
De eerbiedige afstand begrijp ik hoor en dat respecteer ik dan weer.
Groetje,
Lilian B
Hoi Lilian,
Kopland, daar zou ik nou niet aan denken met zijn zwak voor die jonge sla. Het komt door het verdragen, nu ik het gedicht weer eens gelezen heb.
De ik-vorm is inderdaad sterker maar in dit geval wil ik het toch op eerbiedige afstand houden.
Groet van
Hanny
Hier hoor ik Kopland op de achtergrond, met zijn jonge sla.
Denk wel, dat een gedicht als dit in de ik-vorm sterker is, maar gezien het onderwerp
ben ik blij dat je de ik niet bent.
Wat deze mensen hebben moeten meemaken, dat is niet voor te stellen.
Sowieso waar mensen toe in staat zijn; wat ze elkaar aan doen, is onvoorstelbaar.
Blij dat het niet went.
Fijn je hier te zien, Hanny!
hartelijke groet,
Lilian